Ο «Μέντης» πήγε ¨Αμπαλί¨

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το παρόν έδωσε ο Σύνδεσμος Μεγανησιωτών «Ο Μέντης» στην αναβίωση του ¨Αμπαλί¨ στην εκδήλωση που πραγματοποίησε ο Σύλλογος Λευκαδίων Ηλιούπολης και Γύρω Δήμων ¨Η Φανερωμένη¨ την Κυριακή 8 Μαϊου στις 11 το πρωί.

Σε μία πολύ καλή ηλιόλουστη μέρα στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο για Αμπαλί  στο προαύλιο του κτιρίου όπου στεγάζεται ο Σύλλογος, η Πρόεδρος κα Σούλα Λάζαρη-Βαμβακούση καλωσόρισε το παρευρισκομένους  που έδωσαν δυναμικό παρόν και στη συνέχεια αναβίωσε το παραδοσιακό Λευκαδίτικο παιχνίδι. Με τη συνοδεία παραδοσιακής μουσικής και τοπικών εδεσμάτων, έκαναν τους παρόντες και την ατμόσφαιρα να νομίζουν ότι έστω για λίγο βρισκόντουσαν όντως στη Λευκάδα !

Το παρόν εκ μέρους το Δ.Σ. του «Μέντη» έδωσαν, η Πρόεδρος του Συνδέσμου, Κονιδάρη Γιούλη, ο  Γενικός Γραμματέας Κανέλλος Κώστας, η Ταμίας Αμαλία Κατωπόδη και το Τακτικό Μέλος Χάρης Κατωπόδης. Επίσης ο πρώην Πρόεδρος του «Μέντη»  Τάσος Δάγλας.

Μάλιστα ο «Μέντης» συμμετείχε σε ένα παιχνίδι  «Αμπαλί» και δεν τα πήγε καθόλου άσχημα χάνοντας από τους πολύ πιο έμπειρους Λευκαδίτες με  11 – 8 !

Φωτό & Βίντεο: Κανέλλος Κώστας, Κατωπόδη Αμαλία


3 responses to “Ο «Μέντης» πήγε ¨Αμπαλί¨

  • Δημήτρης

    🙂 πρώτη φορά ακούω για αυτό το παιχνίδι… αν μπορείτε γράψτε μερικές πληροφορίες για αυτό, π.χ. τους κανόνες κλπ

  • Κανέλλος Κων/νος

    T’ AMΠΑΛΙ (ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΠΑΙΓΝΙΔΙ ΤΗΣ ΛΕΥΚΑΔΑΣ)

    Μονόποδα τραπεζάκια πασσαλωμένα στη γή, μακρόστενοι ξύλινοι πάγκοι, ενα μεγάλο, πηγάδι με γάργαρο νερό, γέρικες ελιές και αιωνόβια πλατάνια μαζί με ενα μακρόστενο μικρο γήπεδο δίπλα σε ενα γραφικό καφενεδάκι. Το σκηνικό παραπέμπει σε πίνακα ζωγραφικής. Ήταν το καφενείο του ΄Πάλλα’, στη Νεάπολη, δίπλα στο γήπεδο. Το εξοχικο καφενειο ειχε ζωη περισσότερο απο 1ΟΟ χρονια -προτου κλεισει -και το ονομα του μαζι με την τοποθεσία το πήρε απο τον ιδιοκτητη του(‘ στου Πάλλα»). Αργότερα πέρασε στον μπαρμπα Αλεκο με τα μουστάκια και μετά στους αδελφούς Σταματέλου(το Θόδωρο και το Βαγγέλη) και το κράτησαν αργοτερα ο Μητσος, ο Γρηγόρης και ο Θανάσης Μαλακάσης.

    Εδώ ήταν παλιά ένας όμορφος περίπατος. Οι μερακλήδες μπρανελλοι έπαιζαν τ΄αμπαλι(ενα παιγνίδι με ξύλινες μπάλες) πίνοντας τη σουμάδα τους (σσ ένας πυκνόρρευστος χυμός από πικραμύγδαλο και ζάχαρη που αραιώνεται σε νερό και συνοδεύεται με παξιμάδια). Εδώ οι θαμώνες παρακολουθούσαν τους παίκτες και μάλιστα έβαζαν και στοιχήματα μέσα σε ενα φοβερό σκηνικό με ντόρο, καλαμπούρια, γκριμάτσες και πειράγματα. »Ω ψ’χη μ΄ σμπούκιο», φώναζε ο Μπρούμ΄ς. Ήταν όλοι εκεί. ο Γιάννης ο Κάλιας, ο Αλέκος Μπουρσινός, ο ανεπανάληπτος Σπύρος Ανυφαντής(Μπρούμης), ο Γαγάς, ο Τασος Βαγενάς, ο
    Χρηστος Τετράδης, ο Κώστας Ματαράγκας, ο Τασος Δρακόπουλος, ο Πάνος Καραβίας-Κοντοπίθιας, ο Φάνης Ανυφαντής(Μπρούμης), ο Νικος Σάντας, ο Νικος Κατωχιανός-Σφυρής, ο Μεμάς Τζεφρώνης-Αλογος, ο Βασίλης Κάλλιας, ο Φανούρης Μήτσουρας και τόσοι άλλοι.

    Τ΄αμπαλι, λοιπόν, ήταν ενα παιχνίδι στο οποίο το μυστικό βρίσκεται στις ξύλινες, ειδικές, μπάλες. Σε κάποια παραλλαγή του το ίδιο παιχνίδι μπορεί κάποιοι να το έχετε δει στη Γαλλία ή την Ιταλία. Τ’ αμπαλί στη χώρα μας κρατάει από τα χρόνια της ενετοκρατίας. Η μπάλλα στο «αμπαλί» είναι κατασκευασμένη από σκληρό ξύλο για να αντέχει στα χτυπήματα. Το καλύτερο ξύλο είναι το ξύλο μεγάλου χοντρού πουρναριού, που το αφήνουν να ξεραθεί για πολλούς μήνες και μετά το «μουλιάζουν» στη θάλασσα για να σφίξει και να «δέσει» καλύτερα. Ο τόρνος τελειοποιεί την μπάλα που, ύστερα από κάθε αγώνα, μπαίνει στο νερό για να μείνει σφιχτή και βαριά. Οι μπάλες για τ’ αμπαλί δεν είναι ολοστρόγγυλες. Έχουν «τιμόνι». Δηλαδή έχουν ένα ελαφρώς ελλειπτικό
    σχήμα και σε ένα σημείο μια υποψία «μύτης» που την λένε τιμόνι, γιατί αυτό καθορίζει την τροχιά της μπάλας. Το παίξιμο στο αμπαλί είναι απλό: Οι παίκτες δημιουργούν δύο ομάδες. Στέκονται στην μια άκρη του γηπέδου και ρίχνουν προς την άλλη το μπαλάκι, το οποίο το λένε τ’ αμπαλί. Με τις μεγάλες, ξύλινες μπάλες, προσπαθούν να πάνε όσο πιο κοντά στο αμπαλί. Κάθε φορά που η ομάδα πλησίαζε τ’ αμπαλί περισσότερο από την αντίπαλη, έπαιρνε έναν πόντο και συνέχιζε η άλλη μέχρι να λήξει η παρτίδα στους 11 πόντους. Αλλά οι παίκτες δεν προσπαθούν απλά να πλησιάσουν τ’ αμπαλί. Μπορούν να το
    χτυπήσουν, να το σπρώξουν, να το απομακρύνουν από την άλλη ομάδα(΄σμπούκιο’). Ή ακόμη να το χτυπήσουν και να απομακρύνουν κάποια μπάλα της. Το γήπεδο του παιγνιδιού ήταν ενα παραλληλοεπιπεδος χωρος, 30 μέτρα μήκος και 15 περίπου φάρδος, σκαμμένος μέχρι 20 εκατοστά κατω απο την επιφάνεια που εδάφους, με το χείλος της περιφέρειας του ομαλά ‘φινιρισμένο’ προς το κέντρο της πίστας, που ήταν στρωμένη απο πατικωμένο αργιλόχωμα.Φυσικά όλοι ξέρουμε οτι το γηπεδάκι και το καφενείο σήμερα δεν υπάρχουν.
    Παρά την προσπάθεια που έγινε τη δεκαετία του 1980 για να ξαναζωντανέψει αυτη η όμορφη περιοχή και να αναβιώσει το παιγνίδι, αυτοί που δήθεν ‘΄κοπτονται’΄για τη Λευκάδα αγνόησαν προκλητικά τις 4000 υπογραφές(για τις οποίες βοήθησα κι εγώ να μαζευτούν μαζί με άλλους Λευκαδίτες). Σκεφθείτε τι θα γινονταν σημερα απο τους τουρίστες αν λειτουργήσε ο »Πάλλας».. Τέλος να θυμισω οτι απο το 1998 ο πρωην δήμαρχος Ηλιούπολης (Λευκαδιτης) Θόδωρος Γεωργάκης αναβιωσε το παιγνιδι με την κατασκευή γηπέδου εξω απο τα γραφεια του συλλογου Λευκαδιων Ηλιούπολης( υστεραπολλα χρόνια στις 5/4/1998 το παραδοσιακό, παιχνίδι, τ’ αμπαλί, ξαναζωντάνεψε στην Ηλιυπολη-με τους ίδιους παίκτες, τον Σπύρο Βαγενά και τον Χρήστο Τετράδη- που ηρθαν ειδικά απο τη Λευκάδα για αυτη την εκδηλωση ).

    Άρθρο του Ηλία Π. Γεωργάκη

  • Δημήτρης

    ευχαριστώ… πολύ κατατοπιστικό το άρθρο, φαίνεται ενδιαφέρον 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: